A co, jeśli nic się nie zmienia w związku? | Cz. 5 z cyklu Kobieta Kastrująca

Bywa tak, że ona już odpuszcza, przestaje krytykować, daje przestrzeń… a mimo to nic się nie zmienia. On nadal ma pretensje, a atmosfera w związku nie poprawia się ani o krok.
Zdarza się też odwrotna sytuacja: on zaczyna brać odpowiedzialność, bardziej się angażować, a jej to… nie do końca pasuje. Coś zgrzyta, coś nie gra, choć teoretycznie powinno być lepiej.

W pracy terapeutycznej widzę często, że taki układ nie jest przypadkowy. To dynamika, która bardzo często pojawia się w relacjach omawianych w cyklu „kobieta kastrująca” - relacjach, gdzie oboje partnerzy utwierdzają się w rolach, które teoretycznie chcieliby opuścić, ale z różnych powodów tego nie robią.

Parom funkcjonującym w schemacie:
„to ty się nie angażujesz i wszystko jest na mojej głowie”
versus
„to ty ciągle narzekasz i kontrolujesz wszystko”
wydaje się, że różnią się diametralnie. Tymczasem te role są komplementarne i nieświadomie dopasowane.

Każda ze stron patrzy na związek przez własny filtr i wykorzystuje trudności drugiej osoby do tego, by pozostać w znanej, choć niewygodnej pozycji. To wzmacnia błędne koło, które znamy z wielu historii wpisujących się w zjawisko określane jako kobieta kastrująca — nie w sensie dosłownym, lecz jako metaforę relacyjnej dynamiki, w której obie strony się blokują.

W tym materiale opowiadam o tym:

• z jakich schematów warto wyjść, nawet jeśli wydaje się, że już „wszystko było przerabiane”,

• dlaczego jednostronna zmiana często nie przynosi oczekiwanego efektu,

• jak zacząć rozmawiać inaczej, by przerwać powtarzający się konflikt,

• oraz jak zobaczyć, co naprawdę stoi za tym, że „nic się nie zmienia”.

Zapraszam do refleksji — to moment, w którym warto przyjrzeć się nie tylko zachowaniu partnera, ale też własnemu udziałowi w relacji. Zmiana jest możliwa, jeśli obie strony zaczną widzieć siebie z większą uważnością.