Jak dzieciństwo i bycie DDA/DDD wpływa na bycie rodzicem?
Zastanawiasz się, jak dzieciństwo wpływa na rodzicielstwo? Czy da się naprawdę zostawić przeszłość za sobą? Wychować dziecko inaczej niż nasi rodzice wychowywali nas? Nie krzyczeć, nie zawstydzać, nie ignorować? Czasem wydaje się, że skoro jesteśmy dorośli, świadomi, mamy dobre intencje i staramy się robić wszystko inaczej, to jesteśmy „poza wpływem” dzieciństwa. Ale prawda jest inna:
Nie da się być rodzicem w pełni niezależnym od swojej przeszłości.
To, jakimi jesteśmy rodzicami – co nas denerwuje, jak reagujemy, co nas przerasta – często ma korzenie właśnie tam: w naszym dzieciństwie. W schematach wyniesionych z domu. W reakcjach, które miały nas chronić, ale dziś... często utrudniają kontakt z naszymi dziećmi.
Dlatego zapraszam Cię na bezpłatny webinar „Jak być dobrym rodzicem mimo trudnego dzieciństwa”. Jeśli czujesz, że pewne Twoje reakcje nie są w pełni „Twoje”, ale odziedziczone – ten webinar będzie dla Ciebie.
→ https://miedzyparami.pl/lpz-jak-dziecinstwo-wplywa-na-twoje-rodzicielstwo/
DDA i DDD – kim są?
DDA to Dorosłe Dzieci Alkoholików. DDD – Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych. Często te pojęcia nakładają się na siebie. Łączy je jedno: dorastanie w środowisku, które nie dawało dziecku wystarczającej opieki emocjonalnej, poczucia bezpieczeństwa, obecności.
Jak dzieciństwo wpływa na rodzicielstwo – i dlaczego nie zaczynamy wychowywania od zera?
Osoby z doświadczeniem DDA/DDD dorastały w chaosie, napięciu, z poczuciem nadmiernej odpowiedzialności. I to wszystko wpływa na to, jak dziś reagują na płacz dziecka. Jak znoszą krzyk. Jak stawiają granice. Jak przeżywają poczucie winy.
W jakich sytuacjach widać, jak dzieciństwo wpływa na bycie rodzicem?
1. Perfekcjonizm i lęk przed błędem
Osoby DDA/DDD często mają ogromną potrzebę „zrobienia tego dobrze”. Nie chcą powielać błędów swoich rodziców. I... nakładają na siebie presję. Starają się nie krzyczeć, nie zawstydzać, nie odrzucać, być zawsze dostępni. Ale to napięcie udziela się dzieciom. Bo zamiast luzu i obecności – w relacji jest kontrola, sztywność i poczucie winy.
📩 Chcesz dowiedzieć się, jak przestać przenosić ten lęk na dziecko? Zapraszam na bezpłatny webinar:
👉 https://miedzyparami.pl/lpz-jak-dziecinstwo-wplywa-na-twoje-rodzicielstwo/
2. Trudność w regulowaniu emocji
Jeśli w dzieciństwie nie było miejsca na Twoje emocje – teraz możesz nie wiedzieć, jak być z emocjami dziecka. Złość dziecka uruchamia Twój wstyd. Płacz – Twoje poczucie winy. Bezradność dziecka – Twój gniew. To nie Twoja wina. To zapisane mechanizmy.
3. Unikanie konfliktu albo wybuchy złości
Często rodzice DDA nie stawiają granic – bo nie chcą być jak ich rodzice. Albo przeciwnie – stawiają je zbyt sztywno i brutalnie. Dzieci uczą się, że świat dorosłych jest albo przerażająco surowy, albo zupełnie nieprzewidywalny.
4. Parentyfikacja – odwrócenie ról
Jeśli jako dziecko byłeś odpowiedzialny za emocje dorosłych – dziś Twoje dziecko może czuć się odpowiedzialne za Twoje samopoczucie. Bo mówisz: „Jesteś moim światem” albo „Bez Ciebie nie miałabym po co żyć”. Brzmi pięknie. Ale to za dużo dla dziecka.
5. Miłość za zasługi
Jeśli w Twoim dzieciństwie miłość zależała od wyników, zachowania, ocen – to dzisiaj możesz mieć trudność z dawaniem jej „za nic”. A dzieci potrzebują kochać i czuć się kochane także wtedy, gdy zawodzą, krzyczą, sprzeciwiają się.
6. Trudność z odpoczynkiem i luzem
Jeśli odpoczynek w dzieciństwie był niemożliwy, dziś możesz nie wiedzieć, jak go dać sobie i dziecku. Zawsze trzeba coś robić. Działać. Poświęcać się. Tymczasem dzieci uczą się poprzez obserwację – także tego, jak się odpoczywa.
7. Złość jako sygnał zagrożenia
Jeśli w dzieciństwie złość oznaczała przemoc lub porzucenie – dziś możesz nie wytrzymywać złości dziecka. Będziesz ją tłumić, ignorować albo wybuchać. Zamiast pokazać, że złość jest emocją, którą można bezpiecznie przeżyć.
8. Trudność z byciem autorytetem
Jeśli autorytety w Twoim życiu były raniące, dziś możesz nie chcieć być autorytetem w ogóle. Być „kumplem" dziecka, byle nie rodzicem jak Twój ojciec lub matka. Ale dzieci potrzebują autentycznego, obecnego dorosłego – nie kolegi.
9. Unikanie bliskości emocjonalnej
Jeśli w dzieciństwie emocje były wyśmiewane, zawstydzane lub ignorowane – możesz mieć trudność z przytuleniem dziecka, z powiedzeniem "widzę, że ci trudno", z byciem obok w bezsilności. A to właśnie tam rodzi się więź.
10. Odruchowe reagowanie
Wychodzenie z trudnych schematów wymaga czasu. Czasem reagujemy, zanim pomyślimy – bo tak działa nasz system nerwowy. Ale można to zmieniać – rozpoznając, kiedy działamy z automatu, a kiedy z kontaktu.
Jak dzieciństwo wpływa na bycie rodzicem i jak to zmieniać?
- Zauważ, kiedy reagujesz „po staremu” – i nazwij to. To nie porażka. To krok do zmiany.
- Daj sobie prawo do błędu – dzieci nie potrzebują idealnych rodziców, tylko autentycznych.
- Pracuj nad regulacją emocji – swoją i dziecka.
- Wspieraj autonomię dziecka, ale nie rezygnuj z bycia jego przewodnikiem.
- Ucz się nowych ścieżek – nawet jeśli stare są bardziej wydeptane.
📩 Jeśli chcesz wiedzieć, jak to robić – zapraszam Cię na webinar „Jak być dobrym rodzicem mimo trudnego dzieciństwa”. Tam pokażę Ci, jak świadomie nie powielać schematów i budować relację na nowo.
→ https://miedzyparami.pl/lpz-jak-dziecinstwo-wplywa-na-twoje-rodzicielstwo/
Bo bycie rodzicem to nie tylko wychowanie dziecka. To także droga do siebie.
